อ่านแล้วอ่านเล่า

"หลายชีวิต" ของ "ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช" ได้เคยตีพิมพ์เป็นตอน ๆ ในนิตยสาร "สยามรัฐสัปดาห์วิจารณ์" และตีพิมพ์รวมเล่มอีกหลายครั้ง ได้รับความนิยมจากผู้อ่านด้วยดีเสมอมา นับจากระยะวลาที่ผู้ประพันธ์ได้ประพันธ์ขึ้นราว พ.ศ. 2494 ด้วยเนื้อหาอันทรงคุณค่า แฝงด้วยข้อคิดและคติสอนใจ หลายชีวิตจึงเปรียบเหมือนวรรณกรรมที่มีความเป็นอมตะอยู่ตลอดกาล

โดยในเล่มบอกเล่าเรื่องราวชีวิตที่หลากหลายของผู้คน ซึ่งแตกต่างกันด้วยเพศ วัย และอาชีพ แต่ละคนมีภูมิหลังและทางเดินของชีวิตที่แตกต่างกัน คงมีสิ่งเดียวที่ตัวละครทุกตัวมีเสมอเหมือนกันนั่นคือ "กรรม" ตัวละครแต่ละตัวล้วนตกอยู่ภายใต้ "กฎแห่ง
ธรรมชาติ" หรือ "สังสารวัฏ" อันมีกิเลสตัณหาเป็นเครื่องปรุงแต่งให้กับชีวิต ตัวละครบางตัวสร้างกรรมดี และตัวละครหลายตัวสร้างกรรมชั่ว แต่เพราะเหตุใด "หลายชีวิต" เหล่านี้จึงต้องวนเวียนมาบรรจบ ประสบชะตากรรม ณ สถานที่และอุบัติภัยในคราว
เดียวกัน ซึ่งผู้ประพันธ์มุ่งหวังที่จะสร้างความแคลงใจทิ้งไว้ให้เป็นปริศนาธรรมหรือโศกนาฎกรรมให้ผู้อ่านได้ขบคิดอีกด้วย

การตั้งคำถามเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้จิตใจของเราเติบโต เมื่อเราหาคำตอบให้กับคำถามนั้นๆ ได้ ไม่ว่าจะเป็น "นี่เราใช้ชีวิตยากเกินไปหรือเปล่านะ" หรือ "นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆ หรือเปล่า" นั่นก็เท่ากับว่า เราหาเส้นทางที่จะก้าวไปข้างหน้าได้ และหาความ
หมายของการมีชีวิตอยู่จนเจอ เพราะท้ายที่สุดแล้ว...ความสุขเป็นเรื่องของความถี่ ไม่ใช่ระดับความแรก

เคยไหมเวลาที่ชอบอะไร รู้สึกอะไร แต่ไม่กล้าแสดงออกไป เพราะกลัวว่าสิ่งที่เราคิดนั้นมันอาจผิด หรือแตกต่างจากคนอื่น จนสุดท้ายก็ได้ในสิ่งที่ไม่ต้องการมาแทน เกิดเป็นคำถามในใจว่า แท้จริงแล้วเราแคร์ใครมากกว่ากันนะ ตัวเองหรือว่าคนอื่น จริง ๆ แล้วสิ่งที่แตกต่างอาจไม่ใช่สิ่งที่ผิด หากเป็นความกังวลใจของเราเองหรือเปล่า ที่ทำให้มันดูเป็นเรื่องที่ไม่สมควร เราเกรงใจและยอมให้คนอื่นได้เสมอ ฉะนั้น ถึงเวลาแล้วที่ต้องยอมให้หัวใจเรามีความสุขอย่างอิสระเสียที

ในขณะที่อ่านหนังสือเล่มนี้ เหมือนกับได้ทบทวนตัวเองไปด้วยว่า เราใจดีกับตัวเองบ้างไหม เปิดโอกาสให้กับตัวเองมากแค่ไหน และเรายังใช้ชีวิตยากเกินไปหรือเปล่า โลกใบนี้ต่างมีหลายมุม หลายด้านให้เราเลือกมอง ขอให้เลือกมองแค่มุมที่เราเพลินใจจะมอง และไม่เดือดร้อนใครก็พอ

EP นี้จะมาชวนกันตั้งคำถามที่น่าสนใจกับเรื่องราวของชาว introvert อาทิเช่น เวลาที่คนชอบเก็บตัวร้องไห้ ควรให้เขาได้อยู่กับตัวเองคนเดียวหรือความเข้าไปอยู่เป็นเพื่อน ทำไมคนเก็บตัวถึงเป็นคนติดบ้าน และการคิดมากเป็นอีกลักษณะของชาว introvert จริงหรือไม่

 

“ความสุขของคนชอบเก็บตัวนั้นลึกซึ้งและเป็นส่วนตัว เมื่อเข้าใจว่าอุปนิสัยชอบเก็บตัวหรือเข้าสังคมไม่ใช่ปัญหา ก็จะช่วยให้เข้าใจตัวเองอย่างถูกต้องและเกิดความสุขเช่นนั้นได้”

บุคลิกลักษณะของเราเสมือนเป็นตารางไล่โทนสี ในคนเดียวกันก็สามารถเป็น "คนชอบเก็บตัวที่มีลักษณะค่อนไปทางชอบเข้าสังคม" และสามารถเป็น "คนชอบเข้าสังคมที่ค่อนไปทางเงียบขรึม" ได้เช่นกัน จึงไม่อาจอธิบายได้ด้วยคุณสมบัติเพียงอย่างเดียว การตอบคำถามว่า ตัวเรามีลักษณะนิสัยแบบไหนนั้น เป็นเรื่องที่เราต้องถามใจตัวเอง ไม่ใช่การวัดด้วยไม้บรรทัดของคนทั่วไป "คนชอบเก็บตัวต้องรวบรวมความกล้าห้าครั้ง ถึงจะชวนคนอื่นคุยได้ คนชอบเข้าสังคมก็ต้องอดทนอดกลั้นห้าครั้ง เพื่อที่จะไม่พูดสุ่มสี่สุ่มห้าออกไป" 

หนังสือ "ที่จริงแล้ว ฉันเป็นคนเก็บตัวนะ : Actually, I'm an Introvert" เล่มนี้ ดังจากเกาหลีใต้ที่โดนใจคนอ่านจนติดอันดับขายดี "นัมอินซุก" เธอเล่าเรื่องผ่านมุมมองของผู้หญิงที่โตมากับการเป็นคนแบบอินโทรเวิร์ต ทำให้สายตาของเธอมองเห็นโลกเป็นอีกแบบ เป็นงานเขียนที่สะท้อนให้เห็นภาพของคนร่วมสมัยได้อย่างซื่อตรง และทำให้เข้าใจว่าความแตกต่างของคนเรานั้นล้วนมีที่ทางเป็นของตนเอง นี่คือเรื่องราวปลอบประโลมหัวใจของคนอินโทรเวิร์ตที่คนยุคนี้ต้องอ่าน

"ความสุขของกะทิ" นวนิยายรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์) ประจำปี 2549 ที่จะพาคุณผู้อ่านไปรู้จักกับเด็กหญิงคนหนึ่งในสังคมแบบชนบทที่ดำเนินไปอย่างเนิบช้าและสงบงาม เป็นชีวิตอย่างที่ผู้คนจำนวนมากในเมืองต่างก็โหย
หา แต่ลึกลงไปในใจของเด็กหญิง แม้จะมีทั้งตาและยายคอยให้ความรักและใส่ใจ เธอก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงแม่ แม่ผู้เก็บความลับในชีวิตของเธอเอาไว้ แม่ผู้บอกเหตุผลได้ว่าทำไมเธอจึงต้องมาอยู่กับตายาย แทนที่จะอบอุ่นในบ้านที่มีทั้งพ่อและแม่ แม่ผู้จะตอบคำถามในใจของกะทิได้หมด แม้ว่าบางคำถาม กะทิจะต้องเป็นผู้ตัดสินใจเองว่าต้องการจะรู้หรือไม่ก็ตาม... ถ่ายทอดด้วยสำนวนภาษาอ่านง่าย สละสลวย คมคาย เต็มไปด้วยบรรยากาศที่ดูงดงามน่าอยู่ และเนื้อหาที่ลึกซึ้งกินใจ 

คนส่วนใหญ่ก็แค่หัวเราะเมื่อได้ยินว่าความลับสู่ความสำเร็จคือ การให้... แต่ก็นั่นแหละ คนส่วนใหญ่ไม่ได้ประสบความสำเร็จเท่าที่พวกเขาต้องการนี่” ยิ่งให้ยิ่งได้เล่าเรื่องของ โจ ชายหนุ่มทะเยอทะยาน ผู้ใฝ่หาความสำเร็จ แต่รู้สึกว่ายิ่งตัวเองทำงานหนัก ก็ ยิ่งอยู่ห่างไกลจากเป้าหมาย วันหนึ่งเมื่อเขากำลังสิ้นหวังจากผลตัวเลขที่ไม่เข้าเป้าในไตรมาส 3 เขาจึงไปปรึกษา พินดาร์ ชายลึกลับผู้ประสบความสำเร็จล้นฟ้า ที่ในวงการเรียกว่า ท่านประธาน โจหวังจะปรึกษาพินดาร์เรื่องการเจรจาต่อรอง และอิทธิพลเพื่อที่จะให้เขาได้งานขายสำคัญ แต่พินดาร์บอกโจว่า ความลับของการประสบความสำเร็จคือ การให้ เพราะเราไม่มีทางได้ทุกอย่างที่ต้องการ แต่เราจะได้ทุกอย่างที่เราหวังว่าจะได้

 

เรื่องราวเล็กๆ เกี่ยวกับแนวคิดธุรกิจอินทรพลัง กฏแห่งความสำเร็จที่ทรงพลังที่สุด 5 ข้อ ที่ 9 ใน 10 คนอ่านแล้วชีวิตดีขึ้น

"ดินแดนคนตาบอด" เล่าเรื่องชายคนหนึ่งที่พลัดหลงเข้าไปยังดินแดนที่มีแต่คนตาบอด โดยหวังว่าเขาจะได้รับการยอมรับและปกครองคนเหล่านั้นได้ ทว่าการณ์กลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะสภาพดวงตาปกติ กลับเป็นสิ่ง "แปลกปลอม" และ "แปลกแยก" ต่อ
เหล่าพลเมืองคนตาบอด

"ดินแดนคนตาบอด" นับเป็นวรรณกรรมประเภทดิสโทเปียที่มีมุมมองแหลมคม เป็นการตั้งคำถามและข้อสังเกตที่ยอกย้อนกลับหัวกลับหาง ซึ่งเทียบเคียงกับสภาพสังคมการเมือง ณ ปัจจุบัน ของหลาย ๆ สังคมได้อย่างแยบคายและชวนให้เราได้ขบคิดใน
หลายๆแง่มุม

ต้นการบูรสุดลึกลับกับผู้คนมากมายที่เข้ามาต่างอธิษฐานขอพรให้ตนสมหวังในชีวิต แต่ปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นจริงได้หรือไม่…

 

นาโออิ เรโตะ ถูกเลิกจ้างอย่างไม่เป็นธรรม จึงขโมยของในที่ทำงานเพื่อแก้แค้น แต่พลาดพลั้งถูกตำรวจจับได้ขณะที่เขากำลังจะถูกดำเนินคดี ทนายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น และยื่นเงื่อนไขให้เรโตะทำตามคำสั่งของผู้ว่าจ้างตน แลกกับการช่วยประกันตัวเขา
ออกมา เรื่องประหลาดเริ่มขึ้นเมื่อหญิงสูงวัยที่ว่าจ้างทนายคนนั้นชื่อ จิฟุเนะ ซึ่งเป็นป้าของเขาเอง แต่เรโตะกลับไม่เคยรู้ว่าตัวเองมีป้ามาก่อน และเงื่อนไขที่เธอต้องการให้เขาทำก็ประหลาดยิ่งกว่านั้น ป้าต้องการให้เรโตะคอยพิทักษ์ต้นการบูรศักดิ์สิทธิ์ใน
ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ซึ่งลือกันว่าหากใครอธิษฐานขอพรกับการบูรต้นนี้ ผู้นั้นจะสมหวังในสิ่งที่ขอ

 

แต่การขอพรต้นการบูรนั้นเต็มไปด้วยความลึกลับและกฎที่เข้มงวดมากมาย หนำซ้ำผู้เกี่ยวข้องทุกคนล้วนทำตัวมีลับลมคมในจนน่าสงสัย ต้นการบูรนี้ดลบันดาลให้สมความปรารถนาได้จริงหรือเปล่า เรโตะพยายามคลี่คลายความลึกลับของเรื่องราว พร้อกับ
หน้าที่ผู้พิทักษ์ต้นการบูรแห่งนี้ เพราะนี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่เขาจะได้แก้ไขความผิดพลาดในชีวิตของตนเช่นกัน ผู้เขียน ฮิงาชิโนะ เคโงะ ได้ถ่ายทอดความคิดคำนึงและสายใยของผู้คนในแบบที่คาดไม่ถึง อีกทั้งยังคงสะท้อนปัญหาในสังคมญี่ปุ่นได้อย่าง
แยบคายอีกเช่นเคย 

ตอนสุดท้ายของหนังสือ Creative Blindness ที่จะมาพูดถึงเรื่อง โชค เทคโนโลยี และ ประชาธิปไตย ในอีกมุมนึงที่จะช่วยให้คุณนั้นมองสิ่งต่างๆที่พบเจอในชีวิตประจำวันเปลี่ยนไป